Son bir iki haftadır tek başına ayakta durmaya başlamıştı Kaan Bey. O ayakta dururken ben onu alkışlıyordum ve sayı saymaya başlıyordum. Buda onun çok hoşuna gidiyordu. Önceleri iki üç saniye sonra beş, on, onüç derken geçenlerde elliye kadar saydım:) Gören herkes beyefendinin bayrama kadar yürüyeceğini söylüyor. Tabi bizim Küçük Bey cesaretini toplayabilirse. Dün ilk defa ayakta dururken ben onu alkışlayıp sayı saymaya dalmışken, tüm cesaretini toplayıp bana doğru iki adım atmayı başardı oğlum. Çok mutluyum...Bekliyorum dünden beri ikinci bir hamle daha ama hala yok.
Bu arada doğum günü fotolarını unutmuş değilim. Ama zamanım hiç yok malum Ramazan ayı. Kaan'la uğraş temizlik, çamaşır, ütü, yemek derken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Aslında yazacak o kadar çok şey vardıki. Yazamadığım o son bir ay içerisinde neler oldu neler. Kaan bir gece hastanede yattı, Savaş'ın ananesi vefat etti, yatılı misafirlerimiz oldu, tatil planları yaptık ama gidemedik. En sonundada Kaan'ın doğumgünü. Doğum gününden sonra Allah'a şükür sakin hayatımıza geçiş yaptık. Kaan'la ne kadar sakin oluyorsa tabi bilemiyorum.
Bu arada herkesin Ramazan Ayı hayırlı uğurlu geçsin inşallah. Allah herkesin evine en başta sağlık, sonrada mutluluk ve huzur versin.
maşallah ne kadar tatlı bir oğluş.hem de 1 yaşına girmiiiş.nice güzel,sağlıklı,huzurlu ve beraber yaşlara inşallah!doğum günü fotolarını bekliyorum ben de merak ettim :) bu arada hastanede de yatmış kuzucuk umarım bir daha olmaz,geçmiş olsun.
YanıtlaSilpamuş bana daha çok benziyor gibi yani görenler öyle söylüyor.babasına da benzeyen yerleri çok ama siması benmişim...
sevgileeer...
İlk adımlarınız hayırlı olsun.
YanıtlaSilHayat boyu doğru adımlar atmasını dilerim.
SEVGİLER