Zaman ne kadar çabuk geçiyor. Uzun zaman olmuş yine yazmayalı. Anlatıcak çok şey var ama benim halim yok. Kısaca özetliycek olursam en son postu yazdığım günden bir kaç gün sonra Malatya'ya gitme kararı aldım. Kaan hastaydı ve hiç birşey yemiyordu. Doktorun verdiği ilaçları içmiyordu zorlarsak kusuyordu ve uyumuyordu. Yorgundum, uykusuzdum. Zaten normalde zor bir çocuk olan Kaan bana dünyayı iyice dar etti o sıralar:) Bende soluğu annemin yanında aldım.
Uçak yolculuğumuz o kadar kötü geçti ki hayatımın en kötü yolculuklarından biriydi diyebilirim. Kaan havaalanında da her zamanki gibi yerinde durmadı, beni sürekli peşinden koşturdu... Ben Kaan'ın peşinden koşarken eşimin bana doğum günümde hediye ettiği, içinde Kaan'ın video kayıtlarının olduğu cep telefonum birileri tarafından yürütüldü. Kaan uçağa biner binmez ağlamaya başladı 15-20 dakika boyunca durmadan ağladı. Sonra ağlamaktan yorulunca, ben onu emzirirken uyudu. Sanırım uçak korkusu hep olucak. Artık reklamlarda bile uçak görünce ağlamaya başlıyor.
Malatya her zamanki gibi güzeldi benim için. Bol bol dinlendim, enerji topladım diyebilirim. Sağolsunlar annem ve kızkardeşim hep ilgilendiler Kaan'la. Sadece Kaan'a yemek yedirdim ve su içirdim. (Çok garip ama Kaan sadece benim elimden su içiyor. Ona su veren kişinin elinden tutup bana getiriyor bardağı:) İtiraf ediyorum bu o kadar hoşuma gidiyor ki... )
Bizim gitmemize ilk gün çok sevinen ama sonraki günlerde ''Hala sen kal ama Kaan gitsin''
diyen biricik yeğenim Harun'cuğum vardı birde. Kedi köpek gibi sürekli didiştiler bazende öpüştüler. Bir dakika bile yalnız bırakmadık, bırakamadık onları. Kaan içinde benim içinde iyi oldu bu ani ve plansız gezi. Sonuçta babamızı ve evimizi çok özlemiş olarak geri döndük.
Geri döndük demişken, gidişimiz suskun olmuştu ama dönüşümüz bir o kadar muhteşemdi dermişim. Hayatımda bu kadar çaresiz kaldığımı hatırlamıyorum:)) Kaan uçakları görür görmez ağlamaya, bağırmaya başladı. Benim için dakikalar hatta saniyeler geçmek bilmedi. Susmadı, susturamadım. Yanıma gelip çocuk hastamı diye soruyorlardı. Allah'ım tam bir kabustu:(( Yaklaşık bir saat ağladı durmaksızın. Sonunda uçak kalktıktan 15-20 dakika sonra emzirirken uyudu daha doğrusu yorgunluktan sızdı yavrum.
Bir karar aldım kendi kendime eşim olmadan bir yere gitmek mi? ASLA!!!Bundan sonra bende uçak görmek istemiyorum:)Neyse benden bugünlük bu kadar resimler başka bi zamana inşallah. İşler beni bekler. Tek başına evde yalnız bırakılmış bir koca evi ne hale getirir sizce. Eşimi tanıyanlar bilirler sağolsun çok düzenli ve temizdir kendileri:) İnanın hayal bile edemezsiniz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder