Ne kadar uzun zaman olmuş yine yazmayalı.Bu aralar zamanımız misafirlerimizle gezmekle ve bol bol alışverişle geçiyor; aşağıdaki fotolardanda anlaşılacağı gibi. Kaan alışveriş yapmayı değilde mağazalarda koşmayı, hoplamayı zıplamayı, kıyı,köşe nerede ne var araştırmayı çok seviyor. Kaan'ın kendini en mutlu hissettiği yerler ve benim onu en mutlu gördüğüm yerler parklar ve birde büyük mağazalar:))

Şu elindeki top için ne kadar ağladı bir bilseniz. Şansımıza ne eşimde ne de bende bozuk para vardı. En sonunda kasada çalışan görevli bayan bozuk para atıp topu verdi. Tabi bizimki sevinçten havalara uçtu.

Tabiki bir top yetmedi belki bir top daha çıkar diye araştırmaya ve karıştırmaya başladı.

" Bi çözebilsem şu makineyi topların hepsi benim olucak hehehe."

"Ee bi daha deniyelim bakalım "

Dedesinin iş yerinde ördeklere bakarken.

Dut ağacının üstünde. Eşim bize dut topladı. Bende dayanamayıp, benim onlardan ne eksiğim var diyip çıktım ağaca birde fotoğraf çektirdik:)

Burada Kaan için girdik mağazaya. Bir şey denemek için yanına gittim. " Gel oğlum bu cicileri deneyelim " dedim. Aldığım cevap bu aralar her zaman yaptığı gibi, iki elini sağa sola sallayıp "umaz" (olmaz) demek.