İki sene önce bugün.. 45 dakikalık,çiçeği burnunda bir anneydim. Çok mutluydum, çok kaygılıydım, çok korkuyordum. Mutluydum kucağımdaki bu minik melek Allah'ın bana bir emanetiydi. Kaygılıydım bu emanete iyi bakabilicek miydim? Korkuyordum tek başıma nasıl bakıcaktım helede annem gittikten sonra.

Kırk gün sonra annem gidince sanki Kaan hep vardı, hep benimleydi, uzuuuun senelerdir. Kaan doğunca önceden süresinin ne kadar olacağına aldırmadığım ömrümün uzun olmasını istedim. Bu minik meleğin yanında olayım, istedim hep.

İki sene geçti. Gün geçtikçe sevgim büyüdü.Her zaman yazdığım gibi öyle bir sevgi ki bu ucu bucağı yok, sınırsız.

Canım oğlum önündeki yolun uzun olsun. Ve bu yolda hep sağlıkla ve mutlu yaşa... Ben ve baban hep senin mutlu olduğunu görelim, en güzel günlerinde yanında olalım inşallah.