Cumartesi..

Cumartesi gününü havanın düzelip, güneşin açacağını umut ederek geçirdik. Beklenen güneş bir türlü çıkmayınca bari akşam yemeğini dışarıda yiyelim dedik. Dışarı çıkmamıza en çok sevinen her zamanki gibi yine Kaan oldu. Bir heycan, bir telaş sanki onu evde bırakıp kaçıcakmışız gibi biz hazırlanırken sürekli yanımızda koşturup durdu.

Restorantın yanında çocuk parkı var, yerini bildiği için elimizden tutup bizi oraya doğru çekiştirip durdu.

Patatesler Kaan içindi. 4-5 tane yedi. Ketçap ve mayonez onlarla oyalanması için:)

Yesem mi yemesem mi? Bu aralar iştahsızlık had safhada. Son on günde tam dört diş patlattı kuzum. Köpek dişlerimizde tamam:)

Benim oğluşum büyümüş. Bizimle beraber yemek yedi. Ara sıra huysuzlansada çok şükür güzel
geçti akşamımız. Benim oğluşum büyümüş blendera elveda dedik yaklaşık bir haftadır. Bilenler bilir biz katı gıdalara çok zor geçiş yaptık. Her gittiğim yere blender götürürdüm. Günde en az 3 kere kullanırdım. O derece yani...

Benim oğluşum büyümüş sürekli konuşma çabaları içinde dün akşam babasına içtiği sütü gösterip baba hüüü diyip elini dudaklarına götürdü. Yarı el işareti, yarı konuşma anlaşıp gidiyoruz.
İşte son öğrendiğimiz kelimeler: Hüü (Süt)

Hu (Su)
Addim (Aşkım)

Edee (Ece)

Emma (Elma)

Kannn (Kaan)

Avaa (Savaş )

Mamuun (Maymun)

Tiii (Tich, sevdiği bir çizgifilmin adı)

Ayyy (Her gördüğü güzel şeye söyler.)

Aaaa (Gaz çıkardığında biz duymasak bile eliyle ağzını kapatıp aaaa yapar:) )

En sevdiğim kelimesi : Mamuun